‌ جوجو (جور وا جور)

انگار همه ی حلاوت های عالم، سرآغاز مرارت اند؛
قربت زمینه ی فرقت و عشق مقدمه ی هجران.
انگار دل بستن، مشق دل کندن است و عزیزترینها، دست نیافتنی ترین موجودات....

اما آیا میشود آرزو کرد، حلاوتی نباشد که مرا تحمل مرارت نیست؟
قربتی نباشد، که دل من تاب مفارقت ندارد؛
و عشقی نباشد که دل بریدن، بس جگرسوز تجربه ای است مرا؟
می شود آرزو کرد، دوست داشتنی نباشد، تا دوست داشتنی ترین ها بمانند!
می شود؟!
و اگر نه........................