‌ جوجو (جور وا جور)

امشب، شبی که بیست و سه سال پیش، محمد توش دنیا اومد. خوب، انگار کم کم باید باور کنم که برا خودش مردی شده، اگرچه حس خاصی که در من نسبت بهش وجود داره (که مطمئناً به خاطر یگانگیش نیست) باعث شده برا من همیشه، اونقد بچه بمونه که همه ی خطاها و سهل انگاریا و سر به هوای یاش، برام قابل بخشش باشه.


تا حالا کفتار دیدین؟ میدونین اون چیزی که از قیافه اشم زشتتر چیه؟
رفتارش...
این که در سکوت اونقد یه گوشه صبر میکنه و منتظر میمونه، تا یکی از یه جای دیگه زخم بخوره و همین که به زانو در اومد کفتار پیداش میشه و اون موجود زخمی را تیکه و پاره میکنه!
شما یاد چیزی نیفتادین؟!