‌ جوجو (جور وا جور)

امروز داشتم آرشیو وبلاگمو مرور میکردم، دیدم مطالب ماههای پیش باز ای.... بگی نگی قابل تحملن و لی تو این ماههای اخیر که، هر چی نوشتم غرغر به زمین و آسمونه و پست کارت تبریک برا خودم!، که به درد هیچ بنی بشری که نمی خوره هیچ ، خوندنشم حیفه وقته!
احتمالاً اینیم که هیچ کس این موضوع به خاکی زدنمو بهم تذکر نداده از آثار اینه که همه خوانندگان وبلاگم بایکوتم کردن،بمیرم الهی چه جوری این همه انرژی منفیمو تحمل کردینو دم بر نیاوردین؟!اگه من بودم.......
این چند وقت با همه چیز و همه کس درگیر بودم حتی با خودم، حتی با اونایی که همیشه ماُمن آرامشم بودنو منبع کسب انرژیم.اصلاً حس میکنم این دید انتفادیم زیادی میدون گرفته و پاشو از گلیمش درازتر کرده باید ادب شه که دیگه کسیو نرنجونه حتی خودمو! نگاهمم باید عوض کنم و با چشم راستم ببینم ! به قول مامان که همیشه بهم میگن تو خدا نکنه چشم راستت به یکی بیفته دیگه هیچی....خدا هم بیاد زمین و به بدیش شهادت بده........
و این منم ...
در ابتدای درک هستی آلوده زمین.....