‌ جوجو (جور وا جور)

    علیرغم اینکه  وقایع  رو  کمتر  با   تاریخ  قمریشون  به  خاطر  میسپرم   اما چهارم جمادی الثانی تاریخیه  که  احتمالاً  هیچوقت  یادم  نمیره  و  همیشه  برام  یادآور خیلی چیزاس، یادآور  زندگی  یادآور امید، یادآور  آرزو یادآور ........ا
زتدگی  و حیات  اونقد  از انرژی سرشاره  که   به  درد، حتی  از نوع  جانکاهش هم غلبه  میکنه جوری  که  تو  خاطرم  از درد چیزی  نمونده  چیزی که مونده یه حس  ناآشنای غریب  که  تازه  بهش معرفی میشدم! حسی  که علیرغم  همه  دردای توامش آرامش و شیرینی  زائدالوصفی  رو  برا آدم  هدیه  میآره.ا

اصلاً  چرا آدما  گاهی  از  رنج و  درد این  همه  احساس  لذت  میکنن؟
ا